A LENDA DO LIBRO NEGRO Sentábase ó pe da lareira, poñía aqueles lentes, tan vellos que nin se sabía si tiñan vidros, e abría o libro. As follas corrían solas e alí onde paraban, o avó botaba un anaco lendo sen cambiar de páxina. Despois espetaba unha lesca de touciño nun garabullo, e facía o torresmo sen deixar de rosmar e maldicir ó demo que escribira o libro... -Quén me mandaría a min…!!! Un día contoume a historia daquel libro de tapas de madeira, negras, non sei si polo uso, polo fume, ou porque sempre foi así. Faloume dun día no que, estando coas vacas no monte das covas, sentiu que a terra tremaba preto de onde estaba rozando uns toxos co gabillo. Achegouse e viu que da entrada dun tobo de coello saían unhas mans osudas, longas e enlamadas, que tentaban facerse cun fardel agochado entre as carpazas. Ó primeiro asustouse, mais despois, sen saber moi ben o que facía, botouse ó chan tentando turrar daquelas mans que semellaban pertencer ...