A LENDA DO LIBRO NEGRO
A LENDA DO LIBRO NEGRO
Sentábase ó pe da lareira, poñía aqueles lentes, tan vellos que nin se sabía si tiñan vidros, e abría o libro. As follas corrían solas e alí onde paraban, o avó botaba un anaco lendo sen cambiar de páxina. Despois espetaba unha lesca de touciño nun garabullo, e facía o torresmo sen deixar de rosmar e maldicir ó demo que escribira o libro...
-Quén me mandaría a
min…!!!
Un día contoume a historia daquel libro de tapas de madeira, negras,
non sei si polo uso, polo fume, ou porque sempre foi así. Faloume dun día no
que, estando coas vacas no monte das covas, sentiu que a terra tremaba preto de
onde estaba rozando uns toxos co gabillo. Achegouse e viu que da entrada dun
tobo de coello saían unhas mans osudas, longas e enlamadas, que tentaban facerse
cun fardel agochado entre as carpazas. Ó primeiro asustouse, mais despois, sen
saber moi ben o que facía, botouse ó chan tentando turrar daquelas mans que semellaban
pertencer a alguén que caira nun oco dalgunha das buratas que alí ai e das que
din que habitaron os mouros. O caso é que en canto as tocou, aquelas mans que
queimaban coma o lume, desapareceron. Colleu o fardelo e desfixo o atadallo para
ver que, dentro, había unha estraña navalla de folla volteada, un frasco cheo
dun espeso líquido vermello e un libro, un libro coas tapas de madeira negra.
Seguirá...